Historie
Zolang ik in het jongerenwerk gezeten heb was er ieder jaar een huttenbouwweek. Ik vond het de mooiste activiteit voor kinderen door het kinderwerk , ieder jaar weer.
Naast het jaarlijkse getimmer door een paar honderd kinderen, kon ik altijd erg genieten van de mensen er omheen. Vrijwilligers uit alle hoeken van de Noordwijkse samenleving, waaronder altijd een flinke groep jongeren, een trouwe groep enthousiastelingen aangevuld met nieuwe jeugd. Sommigen van hen waren te oud geworden deelnemers, maar ook vanuit het jongerencentrum waren er altijd jongeren die "besmet raakten met het huttenbouwvirus".
Simone heeft door de jaren een gesmeerde en solide activiteit opgebouwd, waarbij de vele, vaak iets te gezellige einde-dag-evaluaties een waardevolle aanvulling waren, " kom je nog thuis eten?" Zo kwam er in het eerste jaar een legertje vaders met hun kinderen mee. Gewapend met accuboormachine en schroeven, bouwden zij in een dag een mooie solide hut en stonden hun kinderen werkeloos toe te kijken.
Na een dag verveelden die kinderen zich te pletter en andere kinderen, die niet een vader met gereedschap en gouden handen aanwezig hadden, keken ietwat beteuterd naar de grote verschillen tussen de hutten. Klap op de vuurpijl kwam na de huttenbouw, toen van der Putten, die naast hout leveren de boel weer opruimde, die geschroefde hutten niet uit elkaar kreeg en het hele weekend door moest werken om het terrein, waar nu wijk Boechorst staat, weer schoon op te leveren.
Een leerzame gebeurtenis. Accuboormachines werden verboden en vaders mochten alleen nog helpen als ze vrijwilliger werden en ook andere kinderen hielpen.
Zo waren er met name de eerste jaren, telkens weer aanpassingen en aanvullingen van het activiteitenplan.
En toen, na een decennium huttenbouw onder het kinderwerk, was de huttenbouw een "volwassen" activiteit geworden.
Er werd flink bezuinigd op het jeugd- en jongerenwerk waardoor we verschillende activiteiten moesten laten gaan. Om de huttenbouw heb ik me toen geen zorgen gemaakt. Er stond een solide groep vrijwilligers klaar om het stokje over te nemen. En ofschoon het eigenlijk veel te leuk is om niet deel te nemen aan dit spektakel, is dit precies wat sociaal cultureel werk inhoudt.
Het organiseren van activiteiten, die zo verder ontwikkelen dat ze niet meer weg te denken zijn, om uiteindelijk zelfstandig door de gemeenschap te worden gedragen.
In het eerste jaar hielpen alle jongerenwerkers mee door gebrek aan vrijwilligers, in mijn laatste jaar als jongerenwerker, waren we slechts nog de opslag- en vergaderruimtefaciliteit voor Stichting huttenbouw Noordwijk.
Het was een warme overdracht, waarbij we ons er in de eerste jaren nog gevraagd en ongevraagd tegenaan bemoeiden, maar al gauw was dat niet meer nodig.
Hoe mooi is het dat sommige Noordwijkers een weekje vrij nemen van hun werk, om de hele week mee te kunnen helpen aan het mooiste algemene kinderevenement van Noordwijk. Ik zie nog steeds bekende koppen van vroeger, maar ook veel nieuwe enthousiastelingen die hun hart aan de huttenbouw verloren hebben.
Ik hoop dat we nog vele jaren een Noordwijkse huttenbouw zullen hebben. Want hoe belangrijk is het dat Noordwijkers van allerlei pluimage samenwerken voor onze jeugd. Heel belangrijk, te allen tijden!
